dideden

Hepimiz yalnızız.Çocuğumuz, bir ailemiz ve arkadaşlarımız olsa bile ... Ve aslında yalnızlığımızı kabullendiğimiz ölçüde özgürüz. Bu kabulleniş, acı değil; huzur getiriyor. Çünkü insan, kendi iç sesine kulak vermeyi, kendi varlığının yükünü ve huzurunu taşımayı öğrendiğinde kimseye “tamamlanmak” için ihtiyaç duymuyor. Yalnızlık bir eksiklik değil, kendinle kurduğun en dürüst ilişki oluyor. Ve bu kabul bizi birçok hatadan koruyabiliyor; Sırf yalnız kalmamak adına doğru hissetmediğimiz yerlerde bulunmaktan… Bize iyi gelmeyen insanlar için zaman harcamaktan … Sessizliğin içinde huzur bulmayı öğrenmek gerekiyor. Çünkü bazen kalabalıkların ortasında da yalnızız; ve bazen tek başımıza ama hiç olmadığımız kadar huzurluyuz. Yalnızlığı kabullenmek, bir boşluk değil; bir farkındalık hâli. Kendine yetebilmenin, kendinle iyi geçinebilmenin en dürüst biçimi. Belki de özgürlük, birine ihtiyaç duymadan ve ona tutunmadan sevebilmekte saklıdır. Symphony of Solitude We are all alone. Even if...