dideden

Mümkünse anne ve baba ile ilgili hesaplaşmaları onlar hayattayken bitirmek ve bir sulhe varmak, insanın iç dünyası için son derece önemlidir. Çünkü ebeveynlerle kurulan ilişki, yalnızca çocukluk yıllarına ait bir bağ değildir; hayatın tamamına yayılan, kişiliği ve duygusal dünyayı şekillendiren temel bir zemindir. Söylenemeyen sözlerin ağırlığı, anne ya da baba hayattayken dile getirilmeyen kırgınlıklar, bastırılan öfkeler ve ertelenen yüzleşmeler, zamanla insanın içinde sessiz bir yüke dönüşür. “Bir gün konuşurum” denilen meseleler, çoğu zaman o gün hiç gelmediği için yarım kalır. Ebeveyn bu hayattan gittiğinde ise geriye cevaplanmamış sorular ve söylenememiş cümleler kalır. Bu yarım kalmışlık hissi, insanın iç dünyasında derin bir boşluk yaratır ve gidenle bitmeyen hesap başlar. Anne ya da babasını bu barışı sağlayamadan kaybeden insanların sanki bir tarafı hep eksik kalır. Bu eksiklik her zaman net bir acı olarak hissedilmez; bazen huzursuzluk, bazen sürekli bir arayış, bazen de...