dideden

Alan Kay’in parabolünü seviyorum: « Geleceği öngörmenin en iyi yolu onu inşa etmektir» . O zaman her birimiz kendi elimizdeki olanaklarla elimizden gelenin en iyisini yapalım. Sanatçılar sanat üreterek, biz onları tanıtarak, koleksiyonerler satın alarak, ve hepimiz bakıp, düşünüp, severek. 

Kendinden zayıfa fiziksel ve/veya duygusal her türlü şiddetin bir daha olmamacasına, hafızalar dahil silinmesi.

Çok etkili bir giriş yapmak istiyor insan bu gündeme, içinde ki tüm kızgınlığı yöneltmek, akıtmak... Da bu kızgınlığın, öfkenin yada lanetlemenin son tahlilde bize bir faydası var mı? Bakıyorum sosyal medya; ahrete kalmasın, şöyle olsun, böyle olsun.... Olmuyor ama değil mi? 80 lerin sonlarından beri edilecek söz kaldı mı? Bu sözlerin ne etkisi oldu? Olabilir mi? Bu kadar kadercilik artık bize bile fazla değil mi? Benim artık tek bir umudum var yada tutunacak tek bir dalım. Bir gün bu güzel ülkenin insanları biz artık böyle yaşamak istemiyoruz, biz artık her şeyi  kadere bırakmak istemiyoruz deyip ona göre seçimler yapacaklar. Evet buna hala inanıyorum ve evet buna inanmaya ihtiyacım var. Neden? Çünkü ben bana dikte ettikleri gibi teröre alışmak istemiyorum. Birilerinin alışmamı istediği Ortadoğu bataklılığının karanlığına inat yüzümü aydınlıktan çevirmek istemiyorum. Kızım için hayalini kurduğum, arzuladığım gelecek pırıl pırıl benim, hayallerim gölgelensin istemiyoru...

Geçen hafta bir ülkenin Sağlık Bakanlığı yetkilileri çalıştığım firmayı denetime geldi. Ürünlerimizi onların ülkesinde de satmak istiyoruz ve bunun için Sağlık Bakanlığı onayına ihtiyacımız var . Böylece ürünlerimiz o ülkede kayıtlı olacak ve gümrükten ülkeye sorunsuz girebilecek.Toplam 4 kişi idiler. Toplantı devam ederken 2 kişi izin isteyip öğlen namazı kılmaya gittiler sonrasında yemek için ara verdik ve Türk misafirperverliğini göstermek için kendilerini meşhur bir kebapçıya götürdük. İçlerinden bir tanesi yemeğin yanında şarap siparişi verdi. Sohbetin ilerleyen kısmında kendisinin hristiyan olduğunu bildirdi. Aynı sofrada herkes dilediğini yedi içti, güzel bir sohbetin eşliğinde. Bu ülke dışarıdan bakıldığında farklı görüşte olanların birbirini öldürdüğü, patlamaların olduğu, diktatörlük sonrası sözde özgürlük gelmiş ülkelerden biri... Biz sanıyoruz ki onlar birbirini boğazlıyor , oysa onlar hayatlarına devam etmeye çalışıyorlar birbirlerinin farklılıklarına saygı duyarak...

Öyle hızla ilerliyor ki ... Sürekli yetişilmesi gereken işler, sorumluluklar... Bir okuma listem var, şu an tüm işi gücü bıraksam bitiremem. Bir de yeni yazılanları ve yazılacakları düşünün.... O yüzden okumalarım bile telaşlı... Neye nasıl yetişeceğim bilemiyorum Hep bir telaş, hep bir koşturmaca Oysa daha sakin olsa hayat, zaman daha yavaş geçse ... Her şeye yetebilir miydik? Yine de ....

Görüntüler aklımdan çıkmıyor, unutma-k/m mümkün değil. Nereden izledim de diyemiyorum, deve kuşu muyum? İzlememiş olsam , tüm olanlar yaşanmamış mı olacak? Keşke. Dün gece uyuyamadım ve daha kim bilir kaç gece uyku girmeyecek. Girmemeli de zaten. Yoksa yuh olsun bana. Bir insan bunu nasıl yapar diye sormayı bırakalı çok oldu. İnsan her şeyi yapabiliyor. İyiyi de kötüyü de. Çok acı çekiyorum, kendi kızımdan farkı yok benim için. Ve tüm bunları unutabilmesini , çok şanslı, sağlıklı ve mutlu bir birey olarak büyüyerek yaşamasını diliyorum. Kendi kızım için ne diliyorsam tüm çocuklar için dileğim olsun.

Bir gün doymuş yağ , doymamış yağa: Gel bendekileri paylaşalım sen de doy demiş. Ne oldu? İnandırıcı gelmedi mi? Eh baştan yazmıştım, bu hikaye ütopik diye.