dideden

Okuyunuz ve okutunuz. Cumhuriyet devrimi ne koşullarda yapılmıştır. O dönemde, evet hatta kuruluş meclisinde bile yer alan vatan düşmanlarına ve hainlerine rağmen nasıl başarılmıştır görmek için. Hiç unutmamak için... Bugünün hainlerinin atalarını , dedelerini tanımak için okuyunuz ve okutunuz. Bu ülke cehaletin ve adına din denilen yobazlığın pençesinde kıvranıyor; görüyor ve kahroluyoruz ....

Onca olumsuz yorum ve tepkiye rağmen izledim ve iyi ki izlemişim dedim. Neden eserin beklediklerinden farklı yorumlanışına bu kadar karşı çıktıklarını da anlayamadım. Özgün, cesur ve başarılı buldum. Aynı 2023 Barbie filmi gibi , daha feminist yaklaşılmış Bihter vardı karşımızda. Bilmiyorum yorumcuları belki de bu rahatsız etmiştir.Bunun yanında ben Farah Zeynep Abdullah' tan başka bir yorum beklemezdim. En vurucu sahne ise son sahne , spoiler vermeyeyim ama ben bile bunu beklemiyordum. Kırmızı kumaşın merdivenlerde süzülüşü diyeyim ve gerisini sizin keşfinize bırakayım.

Tüm haftasonunu Cumhuriyetimizin 100. Yılını kutlayarak geçirdik. Dünümüz, bugünümüz, yarınımız Cumhuriyet. Atamızdan emanet, çocuklarımıza en güzel mirasımız. Dilimizden düşmeyen destanımız. Sen çok yaşa. Çeşitli bahaneler ile 100. Yılımızı layığı ile kutlamayan, cumhuriyet ve demokrasiye tırnağı kadar kıymet vermeyen ama cumhuriyet ve demokrasinin her türlü nimetinden faydalanan erkana da bir çift lafım var; size ne vergim ne hakkım helal olmasın. Biz yine size rağmen coşkuyla kutladık. Çok ta güzel yaptık. Başlıktan da anlaşılacağı gibi en çok sevdiğim 100. yıl marşı parla oldu. Hemen ezberledim ve hala söylüyorum. Meydanlarda neden çalınıp söylenmediğini de anlamış değilim, sosyal medyada da bu kadar çok paylaşılmışken. Bu tür buluşmalar bende moral tazeleme gibi oluyor. Görüyorum ki hala çokuz. Umutlarım daha da bir yeşeriyor. Ankara ' da ki arkadaşım resim atmış Anıtkabir' den. Güvenlikten geçeli 3 saat oldu ama mozoleye hala ulaşamadım yazmış altına da. 75. yılda o...

Şarkıda da dediği gibi ; günler , haftalar, aylar, mevsimler, yıllar geçiyor. Günler için diyemeyeceğim ama haftalar sanki hep birbirinin aynı. Bir bakıyorsun pazartesi ile haftaya başlamışsın sonra hooop ışık hızı ile perşembe öğlen olmuş. Cuma- cumartesi- pazar üçlemesi zaten göz açıp kapayana. Bu mudur gerçekten? İnsan şu hayatın gerçekten başka büyük amaçları olsun istiyor derinlerde ama işte 70-80 yıllık ömrü evrenin milyarca yıllık ömrü ile kıyaslayınca bir göz kırpmalık ansın (bir blink) yani o zaman diyorsun çok ta şeyetmemek lazım. Bazen çok motive oluyorum, her şey çok anlamlı geliyor. Bazen de bir hiçliğin ortasında buluyorum kendimi. Spor yapmak bile çok anlamsız geliyor. Ve yine her şey dengede bitiyor. Bu ikisini dengeleyebilirsem, huzurlu oluyorum. Bazen artık danışmanlık bile yapmak istemiyorum. Gelen mailleri okumak ve anlamak ve cevap yazmak bile zul geliyor. Sonra diyorum hiç birşey yapmamaya hazır mısın? Sıkılmaz mısın? O zaman tamamen bırakmaya cesaret edemi...

Uzun bir aradan sonra, bir uğradım. Geçmişte yazdıklarıma baktım; İlk anne olduğum zamanlar, terrible 2 dönemi, okula başlama , çalışan annelik halleri, Türkiye'nin siyasi gündemiyle yaşadığım korkular, endişeler. Gelecekte ne olacak soruları? Şimdi o gelecekteyim :) 16 yaşında bir ergen annesi olarak. Bu yaşı not edin , diğer bütün yaşları unutun; enerjinizi bu yaşa saklayın. Çok başka... Geçmişi okuyunca oooo neler atlatmışsın bunu da atlatırsın diye moral verdim kendime. O hallerimi unutmuşum. İyi ki çiziktirmişim dedim. Kızım 20 li yaşlarına geldiğinde blogun linkini gönderme fikri yerleşti kafama. O zamanlarımı anlayacağını düşündüğüm yaşa geldiğinde. Bu arada gelen yorumları görmemişim, yanıtlamaya çalıştım şimdi onca zaman geçince. Bir de buradan yazayım kusura bakmayın. Bu süreçte eskiden özlem duyduğum şeyleri gerçekleştirme fırsatım oldu; artık danışmanlık yapıyorum ve çoğu zaman evden çalışıyorum. Güzel havalarda bol bol yürüyüş yapma imkanım oluyor ya da sosyal me...

Öyle ya da böyle bu gündemden etkilenmeyen kimse yok hem de tüm dünyada statü, din, renk, ırk gözetmeksizin. Ben nerelerdeyim; ortalarda bir yerdeyim. Hiç takmadan olan olur demediğim gibi, bir kabus gibi de yaşamıyorum süreci. Herhangi bir malzeme ya da gıda stoğu yapmadım ama market ve iş harici evden çıkmıyorum. Bazen çok bunalırsak araba ile dolaşmaya çıktığımız ve başka kimsenin olmadığı ağaçlık alanlarda dolaştığımız oldu. 65 yaş üstü bireylerimizle temas etmiyoruz ama açık görüşe gidiyoruz, sokaklarına gidip telefonla cama çık deyip camdan hal hatır ve ihtiyaçlarını sorup ayrılıyoruz. Bilinç altımız bundan nasıl etkileniyor, bunu uzun vadede bakış açımızda yaşadığımız değişikliklerden çıkaracağız sanırım. Mutlaka rüya görüyorumdur ama ben rüyalarını hatırlayan biri değilim. Geçen cumartesi gördüğüm rüyayı ise çok net hatırlıyorum. Bir trendeyim kızım ve ben , kızımı şimdikinden daha küçük haliyle görüyorum, bir de bilmediğim başka bir kız çocuğu. O kız çocuğu ge...

2019 büyükannemlere veda yılı oldu benim için. 12.12.2019 Perşembe sabaha karşı 04.00  90 yaşında ki babanannem herkesler uykudayken belki kendi bile , veda etti bize. 46 yaşında 4 oğulla, eşini aniden kaybeden belki ondan biraz sert ve doğrucu, üzerimde emeği olan, yaş aldıkça kişiliğimi kendisine daha çok benzettiğim babanannem (küçükken böyle dermişim hep hatırlatırdı ). Babanannemin ikiz ablaları var-dı (birini 3 yıl önce 93 yaşındayken kaybetmişti), diğeri 96 yaşında ve hala yaşıyor bedeni ve aklı sağlıklı olarak . Babanannemle ilgili hikayeler anlattı , onu farklı penderelerden görmek bu yaşıma nasipmiş, yıllarca sadece torun gözüyle bakmış olmama hüzünlendim ancak gittikten sonta farkına vardım bir kadın, eş, kız kardeş .... olduğunu. Alime Teyze öyle tatlı hikayeler anlatıp öyle espiriler yaptı ki  sayesinde vedamız (doğru kelimeyi bulamıyorum) olması gerektiği gibi oldu. Babanannemi Ömer Dedemin yanına defnettik. Eve geldiğimizde Alime Teyze; Ömer şimd...